filosofiki.eu
RSS Facebook Contact




Ανακοινώσεις


Μην φοβάστε και μην ξεχνάτε να μας ενημερώνετε για μη ενεργοποιημένους λογαριασμούς!

Αν υπάρχει πρόβλημα με την ενεργοποίηση του λογαριασμού, ενημερώστε το θέμα εδώ.


Οι δικές μας ιστορίες

Συντονιστές: Συντονιστές, Γενικοί Συντονιστές

Κανόνες Δ. Συζήτησης
Πριν ανοίξετε νέα ενότητα ρίξτε μια ματιά στον οδηγό εύρεσης ενοτήτων μήπως αυτό που ψάχνετε υπάρχει ήδη.
Να είστε σαφείς στον τίτλο της ενότητας.
Αποφεύγετε να γράφετε με κεφαλαία γράμματα ή greeklish.

Κανόνες Λειτουργίας Forum Φιλοσοφικής

Οι δικές μας ιστορίες

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό ΑΤΛΑΝΤΙΣ » 19 Αύγ 2007, 09:53

Είδα την ανατολή ένα ζεστό αλλά υγρό πρωινό του Αυγούστου. Δεν είχα κοιμηθεί κι όμως τα βλέφαρά μου δε με βάραιναν καθόλου. Το βλέμμα μου είχε χαθεί στο πρώτο φως της μέρας κι ένιωθα να ξαναγεννιέμαι μαζί με τον ήλιο. Ποτέ μου δε θα μπορούσα να φανταστώ τι μου επιφύλασσε η νέα μέρα που τόσο καρτερικά περίμενα να ξημερώσει...
Άβαταρ μέλους
ΑΤΛΑΝΤΙΣ
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 2178
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 08:23
Τοποθεσία: Ατλαντικός
Σχολή/Τμήμα: Φιλοσοφική Σχολή
Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας
Κατεύθυνση Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης
Ευχαριστώ: 13

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Natalia » 19 Αύγ 2007, 12:58

Και είχα δίκιο..γιατί αφού ήπια τον καφέ μου αγναντεύοντας το πέλαγος, χτύπησε η πόρτα του δωματίου..άνοιξα, και τι να δώ?
Ένα γράμμα με άγνωστο αποστολέα, μέχρι να το διαβάσω η περιέργεια μου είχε χτυπήσει κόκκινο..Όταν όμως τελείωσα την ανάγνωση , δάκρυα έπεσαν ως σταγόνες βροχής πάνω στο υπόλευκο χαρτί αλληλογραφίας..
Βαθειά μέσα μου, ήξερα πως η ζωή μου είχε πάρει νέα τροπή..
Νοthing is Impossible..
Άβαταρ μέλους
Natalia
*Notes donor*
*Notes donor*
 
Δημοσιεύσεις: 382
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007, 08:12
Τοποθεσία: This is Sparta!!!!!!!
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 19 Αύγ 2007, 15:03

Ένα γράμμα...πόσες σελίδες μπορει να εχει για να εκφράσει τα συναισθηματα μου για εκείνον?Σε ένα γράμμα σαν αυτό που κρατούσα στα χέρια μου, ολιγοσέλιδο, δε θα μπορούσα να χωρέσω ούτε το όνομα του!
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό ΑΤΛΑΝΤΙΣ » 21 Αύγ 2007, 11:26

Είναι εκείνες οι στιγμές που οι λέξεις χάνονται κι η γλώσσα σου μοιάζει τόσο φτωχή γιατί δε βρίσκεις λόγια να εκφράσεις όσα κρύβεις μέσα σου και νομίζεις θα εκραγείς. Επιτακτική ανάγκη να εκφραστείς... Ίσως όμως μια ματιά είναι αρκετή για να δώσεις όσα έχεις.
"Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον." Γ.Σεφέρης
Άβαταρ μέλους
ΑΤΛΑΝΤΙΣ
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 2178
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 08:23
Τοποθεσία: Ατλαντικός
Σχολή/Τμήμα: Φιλοσοφική Σχολή
Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας
Κατεύθυνση Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης
Ευχαριστώ: 13

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Natalia » 21 Αύγ 2007, 11:37

Και έτσι σκέφτηκα πως δεν μπορώ να κάθομαι & να μένω αμέτοχη παρακολουθώντας τις εξελίξεις παθητικά..αποφάσισα πως είναι ώρα να τον αντιμετωπίσω..όχι τον ίδιο αλλά τον εαυτό μου που συνήθιζε πάντα να κρύβεται από όσα πραγματικά επιθυμούσε, γιατί φοβόταν τον πόνο της απώλειας..
Νοthing is Impossible..
Άβαταρ μέλους
Natalia
*Notes donor*
*Notes donor*
 
Δημοσιεύσεις: 382
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007, 08:12
Τοποθεσία: This is Sparta!!!!!!!
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό butterfly » 21 Αύγ 2007, 11:53

------------
Εικόνα
Άβαταρ μέλους
butterfly
Επίτιμος Διαχειριστής
Επίτιμος Διαχειριστής
 
Δημοσιεύσεις: 972
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 06:55
Τοποθεσία: τα όνειρά μου...
Ευχαριστώ: 1

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 21 Αύγ 2007, 12:19

Ένα γράμμα, ίσως να με κάνει να διασχίσω τα πιο δύσβατα μονοπάτια της ψυχής του ή το τίποτα, το κενό...
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Lara Croft! » 21 Αύγ 2007, 15:47

H ακομα καλυτερα, ισως ενα γραμμα βοηθησει εμενα την ιδια να εξευμενισω τον μαγγανευτικο πονο της απουσιας του. Πηρα χαρτι και πενα-μα ποιος γραφει σημερα με πενα? Μεχρι και σ'αυτο ειμαι τοσο παιδι...απο αλλη εποχη.Καθησα στο τραπεζι της κουζινας, εκει που τοσες φορες τον ειχα δει να περνα, να μου γελα και να μου χαριζει τον κοσμο. Τωρα ουτε το ονομα του δεν μπορω να προφερω... Σφιγγω την πενα και την στριφογυριζω στα δαχτυλα μου... Πως να αρχισω? Πως αρχιζεις ενα τετοιο γραμμα? Τι υπαρχει να χωρεσει σε ενα χαρτι απο αυτον τον πονο που νιωθω? Τι λες στον ερωτα της ζωης σου μετα απο ενα τετοιο τσακωμο? "Και οι 2 φταιμε,γιατι να κανω εγω το πρωτο βημα?" σκεφτηκα. Και αυτη η ερωτηση ελυσε τα χερια μου μονομιας... Γιατι, γιατι τον αγαπαω και δεν μπορω λεπτο μακρια του.Αρχισα να γραφω....
P&L prevails
Άβαταρ μέλους
Lara Croft!
Επίτιμος Διαχειριστής
Επίτιμος Διαχειριστής
 
Δημοσιεύσεις: 1518
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 17:47
Τοποθεσία: Αγγλικη-Αθηνα #### < P&L >####
Ευχαριστώ: 4

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Natalia » 21 Αύγ 2007, 16:39

Άρχισα να γράφω και ένα δάκρυ κύλησε στο μαγουλό μου..
"Δεν μπορείς να φανταστείς..πόσες μέρες ξαγρυπνούσα με την μορφή σου στο μυαλό μου..ζούσα με τις αναμνήσεις μας και ήλπιζα σε μια σου Αντίδραση..μια Αντίδραση που τελικά ήταν λυτρωτική για μένα..δεν ξέρω τι θα γίνει στη συνέχεια με εμάς..αυτό όμως που ξέρω σίγουρα είνα,ι πως δεν θέλω να σε χάσω..σε θέλωεδώ..να υπάρχεις στη Ζωή μου και θέλω να συναντηθούμε από κοντά (η απόσταση παγώνει τις σχέσεις σε ένα αόρατο παρόν και ένα ακόμα πιο δυσοίωνο μέλλον).....
Νοthing is Impossible..
Άβαταρ μέλους
Natalia
*Notes donor*
*Notes donor*
 
Δημοσιεύσεις: 382
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007, 08:12
Τοποθεσία: This is Sparta!!!!!!!
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 21 Αύγ 2007, 21:30

Σταματησα απότομα να γραφω!!!
Μα δεν ειχα ανοιξει ακόμη το γραμμα που εφτασε σε μένα το πρωι!
Εσκισα οτι ειχα γραψει και ανοιξα το φακελο!
Ηταν από αυτόν....
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Lara Croft! » 21 Αύγ 2007, 23:45

Τα χερια μου τρεμανε ενω ανοιγα το φακελο. Ανοιξα το γραμμα ανυπομονα και αρχισα να διαβαζω...Μα δεν ηταν παρα μια γραμμη "Ο εγωισμος μας ειναι σκια του παθους μας.Ερχομαι αυριο να μιλησουμε".
"Ερχεται" σκεφτηκα και αρχισε η καρδια μου να χτυπα τοσο δυνατα.Κοιταξα το γραμμα μερικες ακομα στιγμες, ηταν κατι δικο του, αν ειχε ερθει νωριτερα ισως να υπηρχε η μυρωδια του στο χαρτι.Σηκωθηκα και σταματησα στον καθρεφτη. Τα ματια μου ηταν πρησμενα απο το κλαμα και τις αυπνιες των τελευταιων ημερων. Τα χειλη μου στεγνα και σφιγμενα. Αλλα τωρα ερχεται... Αυριο θα ειναι εδω.
P&L prevails
Άβαταρ μέλους
Lara Croft!
Επίτιμος Διαχειριστής
Επίτιμος Διαχειριστής
 
Δημοσιεύσεις: 1518
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 17:47
Τοποθεσία: Αγγλικη-Αθηνα #### < P&L >####
Ευχαριστώ: 4

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Natalia » 22 Αύγ 2007, 05:27

Θα είναι εδώ..(μα ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω)..και εκεί που είχα μια θλίψη, μια χαρά που έδωσε σημεία ζωής με έπιασε ασυναίσθητα ένα λυπηρό συναίσθημα..Που ήταν εξαφανισμένος οχτώ μήνες? γιατί δεν αναρωτήθηκε τι κάνω? αν ζώ? αν είμαι καλά? γιατί τώρα? Τώρα, που εγώ είμαι σε μια άλλη σχέση και προσπαθώ να τον ξεπεράσω..Πώς μπορεί να έρχεται πάντα και να μου αναστατώνει την ζωή??..Όχι, τώρα δεν είναι θέμα εγωισμού..και πληγωμένων συναισθημάτων είναι θέμα αξιοπρέπειας..όλα μέσα μου είχαν σπάσει..ένιωθα παγωμένη και άδεια..
Νοthing is Impossible..
Άβαταρ μέλους
Natalia
*Notes donor*
*Notes donor*
 
Δημοσιεύσεις: 382
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007, 08:12
Τοποθεσία: This is Sparta!!!!!!!
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 22 Αύγ 2007, 09:23

Η ζωη μου ταλαντευόταν αναμεσα σε αυτόν και σε μια απόλυτη μοναξια..αδικουσα τη τωρινη μου σχέση, δεν ήμουν εκεί, δεν βίωνα της ευτυχια, δεν κατέθετα τη ψυχή μου απλά γιατί μου την ειχε αρπάξει εκείνος που τώρα ύστερα απο τόσο καιρό, σχολίαζε τον εγωισμό μου και το πάθος μου για την ύπαρξη του...Αν ένιωθε όπως κι εγω τότε θα ειμασταν ακόμη μαζί...αλλα δεν είμαστε..δε θα είμαστε ποτέ....
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Natalia » 23 Αύγ 2007, 02:05

δεν θα είμαστε ποτέ μαζί...είναι καιρός να πάψω να ζώ με τα φαντάσματα του παρελθόντος και με ετεροχρονισμένα συναισθήματα..άλλωστε αδικώ το παρόν μου και δεν μου αξίζει κάτι τέτοιο..και όχι δεν πρόκειται περί απωθημένου πιά..γιατί γύρισε..
Νοthing is Impossible..
Άβαταρ μέλους
Natalia
*Notes donor*
*Notes donor*
 
Δημοσιεύσεις: 382
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007, 08:12
Τοποθεσία: This is Sparta!!!!!!!
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 23 Αύγ 2007, 13:08

γυρισε να δει τα συνριμια της ζωής μου, και να φύγει χαμογελώντας...ο εγωιστής!
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Natalia » 23 Αύγ 2007, 13:49

αλλά θα του ανταπέδιδα το χαμόγελο αποδεικνυοντάς του...ότι μπορούσα πλέον να ζώ και χωρίς εκείνον..άλλωστε η ζωή είναι ένας τροχός που ολοένα γυρίζει..και ήμασταν σε διαφορετικά σημεία περιφέρειας..πιθανότητα συνάντησης μηδενική
Νοthing is Impossible..
Άβαταρ μέλους
Natalia
*Notes donor*
*Notes donor*
 
Δημοσιεύσεις: 382
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007, 08:12
Τοποθεσία: This is Sparta!!!!!!!
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό ΑΤΛΑΝΤΙΣ » 23 Αύγ 2007, 22:41

Ποιον κοροϊδεύω; Μονάχα τον πληγωμένο μου εαυτό. Ποια αξιοπρέπεια; Όχι. Δε θα σωθεί έτσι όση αξιοπρέπεια μου έμεινε. Και όχι. Δε θα θυσιάσω την αγάπη μου για εκείνον, τον έναν, τον μοναδικό μόνο και μόνο για την ικανοποίηση του εγωισμού μου. Θα ήταν τόσο άδικο κάτι τέτοιο. Και μόνο που το σκέφτηκα δηλαδή... Αχ... αύριο... άυριο θα είναι εδώ και θα με κοιτάζει με τα γκριζογαλανά μάτια του. Αυτά τα δυο μάτια που με κέρδισαν από το πρώτο λεπτό που τα αντίκρυσα. Και μόλις τα ξαναδώ θα είμαι έτοιμη να τους χαρίσω και τον κόσμο ολόκληρο αν μου τον ζητήσουν. Όχι. Όχι άλλες μαύρες σκέψεις. Ίσως να μην είναι αργά να σώσουμε ότι πιο όμορφο υπήρξε ποτέ. Αυτό που έχω τώρα με κάνει δυστυχισμένη και δε μπορώ να δωθώ ολοκληρωτικά επομένως είναι άδικο για τον Ιάσωνα. Δεν φταίει σε τίποτα να το ανεχτεί. Εκείνος που αγαπώ όσο τίποτα άλλο μου έστειλε αυτές τις γραμμές γεμίζοντάς με ξανά... Αύριο... πως το περιμένω το αύριο... με τι καρτερία...
"Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον." Γ.Σεφέρης
Άβαταρ μέλους
ΑΤΛΑΝΤΙΣ
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 2178
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 08:23
Τοποθεσία: Ατλαντικός
Σχολή/Τμήμα: Φιλοσοφική Σχολή
Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας
Κατεύθυνση Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης
Ευχαριστώ: 13

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 24 Αύγ 2007, 00:04

Θα ειναι κοντά μου, θα μπορώ να χαθώ σε ένα βλεμμα του...και θα ευχομαι να μην ξαναφύγει...γιατι συνεχεια φευγει και με αφήνει να τον κοιτάζω που ξεμακραίνει. Οχι! Αυριο θα ειναι όλα διαφορετικα, γαληνια, λυτρωτικα!
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Lara Croft! » 24 Αύγ 2007, 13:45

Ανοιξα τα ματια μου... κοιταξα το ρολοι μα δεν ειχε καν χαραξει.... "Αυτο το αυριο φαινεται αιωνας...". Ξανακοιμηθηκα με τη σκεψη του. Ηταν τοσο βαθυς ο υπνος σα να μη με ενοιαζε τιποτα. Με ξυπνησε αποτομα ο ηχος του κουδουνιου. "Αυτος ειναι...αυτος..." ειπα και ανασηκωθηκα σαν υπνωτισμενη. Εφτιαξα λιγο τα μαλλια μου, κοιταχτηκα στον καθρεφτη και πηρα μια βαθια ανασα... Εσφιξα δυνατα το χερουλι της πορτας και ενιωσα το κρυο μεταλλο στα πιασμενα μου δαχτυλα. Ανοιξα την πορτα αργα και σταθερα, σα να ηθελα να απολαυσω τη στιγμη... Κατεβασα τα ματια μου κατω και περιμενα να ακουσω μια απο τις ωραιες ατακες του...
"Βρε υπναρου, ξεχασες οτι θα πηγαιναμε για φαγητο σημερα?". Ηταν ο Πετρος...Η τωρινη μου σχεση, το αλλοθι, το υποκαταστατο... Με φιλησε και το ανταπεδωσα... "Τι με κοιτας σα χαμενη? Αλλο περιμενες?" χαμογελασε, που να ηξερε. "Οχι απλα ειμαι απο τον υπνο". "Λοιπον ντυσου,παμε για φαγητο και το βραδυ θεατρο και για δειπνο."
"Ωραια", απαντησα. Ηταν οντως ωραια, ο Πετρος ειναι τοσο καλος ανθρωπος και πολυ πιο ομορφος απο τον Αλεξη. Και με παει και στο θεατρο, ο αλλος ουτε για αστειο. Βεβαια ο Πετρος δεν με εχει παει βολτα με τη σκουνα του κυρ-Ηλια και να τραβα ο ιδιος κουπι...
Αποφασισα να αφοσιωθω στη μερα και να μην το σκεφτομαι... Αλλα πως? Το αυριο εγινε σημερα και σημερα ερχεται....
Η μερα περασε αργα αλλα ευχαριστα. Συνεχεια κοιταζα το κινητο μου αλλα τιποτα. Ανα μια ωρα επαιρνα τηλεφωνο τη γειτονισσα μην περασε κανεις, τιποτα. "Ρε το καθαρμα... παλι δεν θα ερθει?"
"Που τρεχει ο λογισμος σου αστερι μου?", "Πουθενα Πετρο μου... απλα ειμαι λιγο αφηρημενη, πολυ ωραιο εστιατοριο". "Ηθελα να ειναι ολα τελεια σημερα..." "Γιατι?" ρωτησα σα χαζη. "Κλεινουμε 9 μηνες χαζουλα, το ξεχασες" . Περασε τοσος καιρος... σκεφτηκα... Το δειπνο συνεχιστηκε και το κινητο παρεμενε εκνευριστικα βουβο....
P&L prevails
Άβαταρ μέλους
Lara Croft!
Επίτιμος Διαχειριστής
Επίτιμος Διαχειριστής
 
Δημοσιεύσεις: 1518
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 17:47
Τοποθεσία: Αγγλικη-Αθηνα #### < P&L >####
Ευχαριστώ: 4

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 24 Αύγ 2007, 14:45

Η ζωη μου έμοιαζε καλή, ησυχη, αδιαφορη...δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω έτσι. Σίγουρα είχε μια ισοροπία, μια ηρεμία που άλλοι την επιζητούν σα τρελοί...κι εγω που την ειχα ήθελα να την αλλαξω, έψαχνα μια τρικυμια...αυτην που εφερνε μαζί του εκείνος..
Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει!
Αριστοτέλης
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Επόμενο


Επιστροφή στο Παιχνίδια

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες